The end!

3 Maanden. Bijna 100 dagen. Als je ze voor je hebt lijkt het een bijna oneindig periode. Nu achteraf is de periode omgevlogen. We zijn weer thuis. 3 Fantastische maanden zijn voorbij. 3 Maanden waarin we ontzettend veel gezien en gedaan hebben. Ieder land is mooi, iedere plaats die we bezocht hebben is anders. Nu is het vooral onwennig om weer op onze eigen plaats te zijn. Maar fijn om iedereen weer te zien. Bedankt voor het lezen van onze verhalen, het bekijken van de foto's en het plaatsen van je reactie!

Curaçao
Met een mond vol drop lopen we uit de supermarkt. Na 3 maanden zonder doet de zoet zoute smaak nog altijd vertrouwd aan. We zijn aangekomen op Curaçao; de laatste bestemming van onze reis. Na 3 maanden weer in het Koninkrijk der Nederlanden en dus weer een beetje thuis, al is het uitzicht op de azuurblauwe zee niet zoals thuis. En het is heet. Goed koelen dan maar in de zee. Tussen het zwemmen rusten we uit op een van de vele stranden die het eiland rijk is. Totdat we het weer warm hebben. Dan is het weer tijd om te koelen in de zee en begint het weer van voor af aan. We weten ons snel aan te passen aan het ritme op Curaçao.

Vroeger zouden we het spottend een koekblik hebben genoemd, maar tupperware doosje is een geschiktere naam voor de Daihatsu die we hebben gehuurd. De auto heeft een ondefinieerbare kleur, ergens tussen geel en paars. Alles aan de auto is (of lijkt) van plastic. Met deze auto verkennen we het eiland richting de noordwestpunt van het eiland. Onderweg stoppen we bij een aantal landhuizen. Deze landhuizen vormen een belangrijk overblijfsel uit het koloniale verleden.
We laten via een ongehoorzaam autoalarm weten dat we zijn gearriveerd bij landhuis Papaya. Zoals de inscriptie boven de deur aangeeft is het landhuis aan het begin van de achttiende eeuw gebouwd. Oorspronkelijk vormde het landhuis het hart van de omliggende plantage. De assistent dominee, met het uiterlijk van Samuel L Jackson, heet ons welkom op het landhuis. Hij vertelt ons dat het huis op dit moment in gebruik is als opvangcentrum voor verslaafden. Hij is ervan overtuigd dat de verslaafden met behulp van God kunnen afkicken. Na een korte rondleiding door het landhuis zijn wij overtuigd dat ze met beperkte middelen zeer dankbaar werk verrichten voor de groep met verslaafden.

Bij de Dolphin Academy zwemt Mirjam met twee dolfijnen Bonnie en Annie genaamd. Al zwemmend in de natuurlijke dolfijnlagune komen de dolfijnen naast je zwemmen zodat je hen kunt aaien. Mirjam mag de dolfijnen ook verschillende signalen geven, waarop ze voor haar gingen zingen, draaien, een hand geven (aan de 2 borstvinnen) en haar een kus geven. Ze krijgt ook een dorsal ride waarbij ze opgepikt word door Bonnie en Annie die haar,vasthoudend aan hun rugvinnen, een ritje geven. Dit was een hele spetterende en bijzondere ervaring!

Koninginnenacht en Koninginnedag wordt op Curaçao bijna nog groter gevierd dan in Nederland. Iedereen in Willemstad loopt in het oranje en uiteraard zijn er ook allerlei vrijmarkten te vinden. In Curaçao is de koningin nog zeer geliefd, je ziet een schilderij of foto van haar in veel huizen, winkels en gebouwen hangen.

Nogmaals bedankt allemaal voor het lezen van onze verhalen en het bekijken van onze foto's. Wellicht komt er over circa anderhalf jaar wel een vervolg...??

Veel liefs van Mirjam en Marijn

Riobamba, Baños, Quilotoa, Cotopaxi, Quito en Mitad del Mundo en Galapagos

Ha allemaal,

Hierbij ons éénnalaatste bericht van onze Zuid-Amerika reis. Veel mensen die we hier tegenkomen vragen ons wat we het mooiste vonden of het meest bijzonder tijdens onze reis. Tot nu toe konden we met moeite een top 5 geven, omdat alles eigenlijk zo mooi en even uniek is. Maar na de afgelopen weken weten we in elk geval wat er in onze top 5 op nummer 1 staat: de Galapagos eilanden!! Onbeschrijflijk mooi................

Hieronder het verslag van onze week door Ecuador, gevolgd door het verslag van de Galapagos.

Riobamba, Baños, Quilotoa, Cotopaxi, Quito en Mitad del Mundo

We geven gas om weg te rijden bij het stoplicht. We zijn onderweg van Guayaquil naar Quito in een witte Chevrolet Vitara. Bij ons staat deze auto beter bekend als Suzuki. Maar de auto zal door deze identiteitscrisis waarschijnlijk beter verkopen in Zuid-Amerika.
Nadat we de drukte van Guayaquil achter ons hebben gelaten rijden we tussen de bananenplantages door een subtropisch landschap dat langzaam maar zeker over gaat in de bergen van de Andes. Via smalle en bochtige bergweggetjes, die regelmatig onverhard en moeilijk begaanbaar zijn, komen we uiteindelijk in het donker aan in Riobamba. Onze eerste bestemming in Ecuador.
Vanuit Riobamba rijden we de volgende dag naar de vulkaan El Chimborazo. Deze vulkaan is met 6310 meter de hoogste piek van Ecuador. Onderweg hebben we vanuit de auto een schitterend zicht op de vulkaan, maar als we op ruim 4000 meter aankomen is de top van de berg vervuld in een dik pak met wolken. We besluiten desalniettemin naar de volgende refugio (berghut) te lopen. Tijdens de klim naar ruim 4500 meter trekken de wolken af en toe open en hebben we zo nu en dan zicht op de machtige berg.

Een tegemoet rijdende chauffeur steekt zijn hand op. Wij zwaaien vanuit onze witte jeep netjes terug en vervolgen onze reis in de richting van Baños. Als we 2 kilometer verder zijn gereden over de onverharde weg beseffen we dat de chauffeur niet zwaaide, maar ons wilde waarschuwen voor de naderende aardverschuiving. Door de aardverschuiving is een stuk van de weg in een ravijn gezakt, waardoor het onmogelijk is om onze weg naar Baños te vervolgen. Er zit vervolgens maar één ding op. We moeten terug naar Riobamba, om via Ambato in Baños aan te komen.

Baños is gelegen aan de rand van het tropisch regenwoud. De plaats dankt haar naam aan de vele warmwaterbaden die het plaatsje telt. Naast warmwaterbronnen zijn er rondom Baños diverse watervallen, die we de volgende dag met onze jeep bezoeken.

De volgende bestemming is Quilotoa. Maar voordat we bij het kratermeer aankomen maken we een stop bij de zondagsmarkt van Puyilli. Deze markt wordt voornamelijk bezocht door de inwoners van de omliggende bergdorpen. Het aanbod van de markt varieert van varkenskopppen, gegrilde cavia´s tot aan plastic sportschoenen uit waarschijnlijk Chinese fabrieken. Een autorit van 2 uur brengt ons aan de rand van de vulkaankrater. Vanaf de rand hebben we schitterend uitzicht over het kratermeer en de omliggende vulkanen.

De Cotopaxi is een vulkaan zoals je die in stripboeken vaak ziet afgebeeld. Een omgekeerde frietzak, met een beetje sneeuw er bovenop. De Cotopaxi is met 5911 meter de hoogste actieve vulkaan ter wereld en naast de condor het symbool van Ecuador. Nadat we de ingang van het nationaal park hebben gevonden en een rivier met de jeep hebben doorkruist komen we met de jeep aan op ruim 4500 meter. Gedurende de 2 uur durende tocht naar boven zijn steeds meer wolken het zicht op de top van de vulkaan gaan belemmeren, maar als een wonder trekken de wolken na 10 minuten wachten op. We lopen via een stijlpad naar 4800 meter en genieten onderweg van het zicht op de top van de vulkaan.
Vanaf de Cotopaxi vervolgen we ´s middags onze eindbestemming van onze autorit door Ecuador. Via een tocht van zuid naar noord Quito, waarbij we het drukke centrum van de stad doorkruisen komen we aan bij het vliegveld van Quito waar we de auto zonder problemen inleveren.

De claim to faim van Ecuador is haar ligging op de evenaar. Een feit dat bij de Inca´s al bekend was, en dat ergens in de achtiende eeuw is herondekt tijdens een Franse expeditie.Aan deze herontdekking is een monument gewijd. Sinds de uitvinding van de GPS weten we echter dat de echte evenaar 240 meter verderop loopt. Een plek waar het museum Inti Ñan is gevestigd. Een klein openlucht museum waar je naast de geschiedenis van Ecuador ook proefjes kunt doen op de evenaar. Zo zien we water op de evenaar recht naar beneden door een gootsteen lopen, op het noordelijk halfrond met de klok mee door de gootsteen lopen en op het zuidelijk halfrond tegen de klok in door de gootsteen lopen. Verder legt Mirjam een ei op de kop van een spijker precies op de evenaarlijn.

Galapagos

Vanaf Quito zijn we aangekomen in Baltra/Santa Cruz op de Galapagos. De centrale eilanden waar het grootste deel van de inwoners van de eilanden wonen. De overige eilanden in de archipel zijn allemaal beschermd natuurgebied. De eilanden behoren tot de republiek Ecuador, maar liggen circa 1000 kilometer van de westkust. Door deze afgelegen ligging zijn de eilanden in het verre verleden beperkt gekoloniseerd door ´landdieren´. De dieren die op de eilanden leven zijn hier per ongeluk terecht gekomen en zijn in de afgelopen miljoenen jaren onafhankelijk van de landdieren gaan evolueren. Hierbij leverden de specifieke omstandigheden, samenstelling van de eilanden en het grotendeels ontbreken van roof zoogdieren hun eigen bijdrage aan de evolutie. Een aantal vogels verloor het vermogen tot vliegen, zeeleguanen ontwikkelden aanpassingen om onder water te kunnen grazen op zeewier en de landschildpadden groeiden tot enorme omvang uit. Charles Darwin bezocht de Galapagos met het onderzoeksschip Beagle in september 1835 en bracht ongeveer 5 weken door met het bestuderen van de planten en dieren op een aantal van de eilanden. Mede door zijn bevindingen tijdens dit bezoek aan de Galapagos eilanden, schreef Darwin het boek ¨The origin of the species¨.

Het achtdaagse bezoek aan de Galapagos eilanden is eigenlijk in een woord samen te vatten: adembenemend. De landschappen zijn schitterend en de dieren zijn totaal niet bang voor mensen, waardoor we ze tot een meter afstand kunnen en mogen benaderen. Woorden schieten eigenlijk te kort, zie daarom vooral de foto´s die we hier gemaakt hebben.

Bij aankomst op Santa Cruz brengen we een bezoek aan het Darwin Station. Sinds de ontdekking van de eilanden worden diverse diersoorten in hun bestaan bedreigt. Een daarvan is de landschildpad. In het Darwin Station worden onder toezicht van onderzoekers landschildpadden gekweekt, die na een aantal jaar worden uitgezet in de vrije natuur. Na een rondleiding door het onderzoeksstation krijgen we de mogelijkheid om de schildpadden te fotograferen. Na het bezoek aan het Darwin centrum vervolgen we onze route naar de haven van Santa Cruz, waar de Encantada op ons ligt te wachten. De Encantada is de boot waarmee we de komende dagen de verschillende eilanden zullen verkennen. De boot is in gebruik genomen in de zeventiger jaren als een van de eerste luxe tourschepen van de Galapagos. Tot de beroemde passiers uit het verleden behoren onder andere Prins Rainier en Grace Kelly. In 50 jaar is veel veranderd, en de Encantada is met twaalf passagiers en zes bemanningsleden één van de kleinere tourschepen van de archipel.

Na het eerste diner op de boot waarbij we welkom worden geheten door Juan/John, onze gids voor de komende dagen, starten we met een boottocht van 5 uur naar Floreana.

De volgende ochtend worden we na het ontbijt met een motorbootje naar Floreana gebracht, waarbij we een bezoek brengen aan een lavatunnel en Post Office Bay. Post Office Bay is een historische locatie. De eerste walvisvaarders plaatsten hier een brievenbus om berichten achter te laten voor andere schepen en brieven naar huis te sturen. De originele brievenbus is al lang niet meer aanwezig, maar nog steeds kunnen brieven worden gepost. Wij laten twee kaartjes achter, nu maar afwachten totdat de kaartjes persoonlijk worden afgeleverd.

Bij Punta Cormoran is een grote brakwaterlagune, waar we een aantal flamingo´s zien. Vervolgens is het tijd om te oefenen met snorkelen in de zee. Tijdens het snorkelen op de Galapagos wanen we ons in het Oceanium in Blijdorp. Het zicht is fantastisch en de vissen zijn schitterend.

De volgende dag brengen we een bezoek aan het eiland Española. Als we op het spierwitte strand de zeeleeuwen fotograferen heerst er ophef. We zien 1, 2, 3 10 en uiteindelijk ongeveer 40 baby zeeschildpaden uit het ei komen. Ze proberen vanaf het strand de oceaan te bereiken, maar voordat de kleine schilpadden de zee bereikt hebben, worden ze vlak voor onze ogen opgegeten door Frigat vogels en pelikanen.
´s Middags zien we grote kolonies met maskergenten (Mask Boobies/Nazca Boobies), blauwvoetgenten (Bluefooted Boobies) en enorme albatrossen. We besluiten de dag bij een blow hole, een door de golven aangedreven natuurlijke fontein.

De zaterdag besteden we op de eilanden San Cristobal en Santa Fé. Op San Cristobal maken we een wandeling over het eiland, waarbij we enorme kolonies met zeeleeuwen, zeeleguanen en zeevogels zien. Tijdens de boottocht van San Cristobal naar Santa Fé zwemmen er dolfijnen mee met onze boot!

Vlakbij het eiland Santa Fé wordt het anker van de Encantada neergelaten. De gids wijst ons op een donkere vlek in de baai. De vlek lijkt in eerste instantie op de weerspiegeling van een rots, maar als we snorkelend dichterbij komen zien we dat het een enorme school met miljoenen tonijn vissen is. Om de school met tonijn en vlak onder ons door zien we vier haaien zwemmen (3 black tip haaien en 1 Galapagos haai van circa 2 meter). We blijven een halfuurtje genieten van deze bijzondere ervaring (en bijzonder spannende ervaring) waarbij we met deze dieren het water delen. In deze baai zien we eveneens veel andere mooie vissen tijdens het snorkelen en zeeleeuwen onder water.

De volgende dag brengen we ´s morgens vroeg een bezoek aan het eilandje Seymour Norte. We zien op dit eiland onder andere blauwvoetgenten (blue footed booby), met felrood opgeblazen borst pronkende fregatvogels en zeeleeuwen. ´s Middags maken we een excursie met het motorbootje (de ´dinghy´ die met ons op de Encantada meereist) naar Black Turtle cove. Vanuit het motorbootje zien we een aantal haaien en een zeeschildpad.

Op maandag brengen we een bezoek aan het eiland Rabida, bekend om z´n bijzondere rode lava strand. Op het eiland zien we onder andere cactussen, verschillende soorten Darwin Finches en frigat vogels.
´s Middags bezoeken we Bartolomé eiland voor het beroemde uitzicht over eiland James. Verder genieten we op dit jonge (700.000 jaar oude eiland) van het bijzondere, maar kale lavalandschap en kraters.

Na een lange dag varen komen we de volgende dag aan bij Genovesa. Een eiland in de vorm van een vulkaankrater. Het eiland is alleen te bereiken door de kleinere cruiseschepen. Op het eiland zien we een enorme vogelrijkdom, waaronder de rootvoetgent (red footed booby), fregatvogels en verschillende soorten seagulls. Bij een tweede bezoek in de middag zien we zeehonden (fur seals) en een uil die bezig is met het vangen van een prooi.

Na een bezoek aan South Plazas island op woensdag, waar we een grote populatie van landleguanen zien, komt er een einde aan de fantastische trip aan de Galapagos eilanden. Een paradijs op aarde. Inmiddels zijn we weer aangekomen in Quito. Morgen vliegen we naar onze laatste bestemming: Curaçao! Heerlijk nog even een weekje chillen, relaxen, en nagenieten van onze geweldige reis.

Na Curaçao zullen we nog 1 berichtje op deze site plaatsen met wat foto´s. Tot dan!

Liefs van M&M

Huacachina, Islas de Ballestas, Lima, Cusco, Sacred Valley en Machu Picchu

Er zijn al weer 2 weken voorbij sinds ons laatste bericht. Er resten ons nog 3 weken.....

Huacachina en Islas de Ballestas
De autorally Parijs - Dakar, waarbij motoren, buggy´s, jeeps en vooral de vrachtauto´s met hoge snelheid de woestijnen doorkruisen, heb ik altijd indrukwekkend gevonden. Zelfs de interviews met de coureurs na afloop volgde ik met belangstelling. Niet dat ik het veelal plat Brabantse accent van Jan de Rooy kon volgen, maar dat terzijde.
Als we met een buggy door de woestijn crossen wanen we ons even in Parijs - Dakar. We zitten achterin een buggy en zijn met hoge snelheid op zoek naar een geschikte zandduin voor onze eerste sandboard ervaring.
We zijn aangekomen in Huacachina. Huacachina is een klein stadje gebouwd om een oase. Het stadje ligt midden in de woestijn en is omgeven door zand en zandduinen van honderden meters hoog. Deze zandduinen bieden de mogelijkheid om te sandboarden. Sandboarden lijkt veel op z´n tegenhanger op sneeuw. Bij sandboarden daal je echter op een MDF-houtenplaat voorzien van wax, staand of liggend, met hoge snelheid af van de zandduinen.
Als we op de eerste zandduin in de skeleton positie klaarliggen om te gaan afdalen is het even slikken: de duinen zijn hoger dan verwacht. Maar de snelheid die we bereiken na een zet van de instructeur maakt veel goed. Nadat we het zand hebben afgeklopt stappen we opnieuw in de buggy op zoek naar een steeds hogere zandduin. We eindigen uiteindelijk bij een zandduin van honderden meters hoog.

De volgende dag besluiten we, gezien de goede ervaringen van de dag ervoor, nog een tour met de buggy te maken. We hebben dit keer een prive tour. De Parijs - Dakar ervaring is ook nu aanwezig als we samen met de instructeur de in het zand vastgelopen buggy moeten helpen uitgraven.

De Islas de Ballestas is een groepje rotseilanden vlak voor de kust van Peru. Vanwege de enorme hoeveelheid zeevogels, zeeleeuwen en Humboldtpinguïns hebben de eilanden de bijnaam de ´Poor man´s Galapagos´.
Vanaf de aanlegplaats in Paracas nemen we een speedboat voor een drie uur durende tocht langs de eilanden. Met hoge snelheid passeren we verschillende scheepswrakken en zien we de Candelabro, een in het zandige kust getekende kolossale drietand. De boot waarmee we langs de eilanden varen geeft ons een goed uitzicht over de dieren die leven op de eilanden en de overvliegende pelikanen.
Hoewel de eilanden een nationaal park zijn, zien we op de onbewoonde eilanden de laadperons van een Guanofabriek. De uitwerpselen van vogels worden een keer per jaar van de rotsen geschraapt om te gebruiken als mest (Guano). Peru exporteert jaarlijks circa 20.000 ton van deze meststof over de wereld.

Lima
We houden een hand omhoog om een taxi aan te houden. Meestal opent de taxichaffeur het gesprek met de vraag waar we vandaan komen. Als we antwoorden en we geluk hebben komt er uit het dashboard kastje van de taxi een cassettebandje met jaren 80 synthesizer muziek. Vaak hebben we dit geluk niet en blijft het bij jaren 80 panfluit muziek. Dit zijn bekende nummers, waarbij de zanglijn is vervangen door de klanken van een panfluit. Zo ook in de taxi die ons van het busstation in Lima naar de andere kant van de stad brengt in Miraflores, waar we de nacht zullen doorbrengen. Lima, eens de machtige basis van het Spaanse rijk in Zuid Amerika, is bezig aan een lange weg terug. De vervallen panden uit de Spaanse tijd zijn, of worden nog, opgeknapt. Ook wordt de criminaliteit in de stad aangepakt en teruggebracht.
We verkennen de hoofdstad van Peru per minibus. Deze busjes vervoeren voor 1 soles (omgerekend 25 cent) personen van A naar B over een vaste route. Passagiers worden gelokt door bij de bushalte te stoppen en de route te schreeuwen. Na wat rondvraag en een beetje geluk komen we eerst aan in de wijk Barranco. Een kleurrijke wijk met uitzicht op de zee. Na deze wijk bezoeken we vervolgens het historisch centrum van de stad. ´s Avonds bezoeken we een fontein show.

Cusco
Een van de legende´s uit de Inca mythologie over het ontstaan van het volk vertelt dat Manco Cápac als zoon van de oppergod naar de aarde is gestuurd met de opdracht een rijk te stichten. Cusco goldt als hoofdstad van dit Incarijk, dat zich strekte over de huidige landen Peru, Ecuador en Bolivia en de noordkant van Argentinië. De stad had de vorm van een puma. De puma (huidige wereld) gold naast de condor (bovenwereld) en de slang (onderwereld) als een van de vele dieren die door de Inca´s werden vereerd.
Door het gehele rijk werden wegen aangelegd. Daarnaast werden bruggen, forten en steden met tempels gebouwd. De Inca´s wisten land in het hooggebergte te bebouwen door terrassen aan te leggen.
In 1532 veroverde Francisco Pizarro het Incarijk en maakte het tot de Spaanse kolonie Peru. De Inca bouwsels werden hierbij grotendeels vernietigd en de waardevolle schatten werden naar Spanje overgebracht.
De sporen van deze vernietiging zijn duidelijk zichtbaar als we een bezoek brengen aan Cusco. De tempels zijn vervangen door kerken. Veel bouwwerken zijn gebouwd op de fundamenten van Inca gebouwen. Deze fundamenten bestaan uit nauwkeurig aansluitende stenen. Tijdens de wandeling die we door de stad maken is het moeilijk om voor te stellen hoe al die stenen met de hand op de juiste plek zijn gelegd.
Met een taxichauffeur rijden we naar de overblijfselen van de tempel Sacsayhuaman. De enorme rotsblokken die gebruikt zijn voor de bouw van de tempel zijn even indrukwekkend als het weidse uitzicht over Cusco.

Sacred Valley
Vanuit Cusco brengen we een bezoek aan de Sacred Valley. In deze vallei zijn veel Inca ruïnes en vallei dorpjes te bezichtigen. De Sacred Valley was en is één van de belangrijkste gebieden voor het verbouwen van voedsel. Het dal wordt doorklieft door de Urubamba rivier.

De eerste stop tijdens de tour door de vallei maken we bij de Inca ruïnes van Pisac. De ruïnes bevatten de overblijfselen van landbouw terassen en een klein dorp zoals gebruikt door de Inca´s. Aan het eind van de dag komen we aan in Ollantaytambo, waar we 2 nachten zullen overnachten. In dit dorpje stond tijdens het Inca tijdperk een belangrijk fort voor het verdedigen van Machu Picchu.

De volgende dag vervolgen we onze tour door de Sacred Valley. De eerste stop is in Chincheros. Vervolgens stoppen we bij Salinas, voor de zoutterrassen van Maras. Sinds de Inca Tijd worden deze circa 4000 bekkens gebruikt voor de winning van zout. Het water stroomt vanuit een zouthoudende bron de terrassen binnen. Door de natuurlijke verdamping van het water wordt het zout in de droge maanden gewonnen. Tijdens zo'n droogteperiode duurt het nog 4 tot 5 weken voordat een bekken vol met zout ligt en het verkocht kan worden. De derde stop is Moray, waar de Inca's terras complexen hebben aangelegd in de vorm van een amfitheater. Men denkt dat dit vroeger een landbouwlaboratorium is geweest. Nog altijd worden er verschillende gewassen verbouwd.

Machu Picchu
Een van de oorzaken van de val van het Spaanse rijk in Zuid-Amerika was de oorlog tussen Spanje en Frankrijk. De Spaanse legers waren hierdoor zo verzwakt dat de troepen onder leiding van Bolivar en San Martin de onafhankelijkheid van Spanje konden afdwingen. De Spanjaarden hebben ten tijde van hun kolonisatie veel verwoest en geplunderd. Machu Picchu is een van de weinige Inca bouwwerken die niet door de Spanjaarden is ontdekt en daardoor nog heel is. Het vormt een complete stad, voorzien van onder andere paleizen, tempels en een militaire sector.
Als we in de trein naar Aguas Calientes zitten zien we onderweg de sporen van de modderstroom die in januari een groot deel van het spoor tussen traject Cusco - Aguas Calientes vernietigd heeft. Inmiddels is het spoor tussen Ollantaytambo en Aguas Calientes weer voldoende hersteld, en kunnen we alsnog een bezoek brengen aan Machu Picchu. We doen dit aan het einde van de middag bij droog en redelijk helder weer. Hierdoor hebben we een goed zicht op de stad, zonder al te veel mensen.

De komende week reizen we met een 4x4 jeep van Guayaquil naar Quito door Ecuador.

La Paz, Titicaca meer, Arequipa, Colca Canyon en Nazca

Hola!

De afgelopen 2 weken is er weer veel gebeurd, zie onderstaand verslag:

Met een klap val ik op de grond. Door een onvoorzichtige voorganger zie ik een steen te laat om er nog voor uit te kunnen wijken. De steen die ervoor gezorgd heeft dat ik hier lig langs het parcours van de ‘world's most dangerous road'. Het parcours dat ons per mountainbike van La Paz naar Coroico moet brengen. Ik voel mijn duim. Hij doet zeer, maar met een zere duim moet ik de tocht naar beneden kunnen halen. Ik kijk opzij en zie het voorwiel van mijn fiets nog altijd ronddraaien. Dan is er een eerste schreeuw, die in het Engels roept of alles goed gaat. Ik denk van wel, maar het lukt me alleen om een kreun uit te slaan. Ik hoor een tweede schreeuw. Dit keer meer paniekerig en in het Nederlands. Het is Mirjam. Ze vraagt wat er is gebeurd. Ik zie aan haar verschrikte gezicht dat het niet alleen een zere duim is. Het is mijn hoofd, waar bloeddruppels uit blijven stromen. Ik besef me dat verder fietsen geen optie is. Ik voel de angst opkomen. De angst dat we onze reis vroegtijdig moeten afbreken.

De vraag of ik pijn heb, die gesteld wordt door de doktoren twee uur later in de medische kliniek in La Paz, kan ik ontkennend beantwoorden. Mijn duim doet pijn, maar de pijn aan de wonden in mijn gezicht, elleboog en heup is dragelijk.

Na een aantal standaard checks uitgevoerd te hebben leggen de doktoren mij uit dat mijn schedel onderzocht gaat worden op breuken. Ik voel nog altijd niet veel pijn, maar opnieuw is er het gevoel van angst. De uitslag die 10 minuten later volgt voelt als een eerste opluchting. Mijn schedel is met dank aan de helm die ik droeg nog heel.

Alsof je veters in een paar nieuwe schoenen aan het rijgen bent. Zo voelt het even later als de plastisch chirurg de hechtigen aanbrengt in mijn voorhoofd, dertien stuks in totaal blijkt later, boven mijn rechteroog zullen voorlopig als herinnering aan deze reis zichtbaar blijven.

Als ik aan het einde van de middags met een bepleisterd gezicht in bed lig lukt het me niet om de gedachten aan de val van Kai Reus en Pedro Horillo te onderdrukken. Met tranen in mijn ogen besef ik me dat ik geluk heb gehad.

Nu bijna 2 weken later is het besef dat ik geluk gehad heb er nog altijd. Evenals mijn gekneusde duim, die ik nog niet kan strekken.De hechtigingen zijn inmiddels door een arts uit de reiskliniek PAZ Holandesain Arequipa succesvol verwijderd. PAZ Holandesa is een initiatief van een Nederlandse (Rotterdamse) arts. Met de inkomsten uit de reiskliniek worden kinderen uit de laagste sociale klassen gratis geholpen met de noodzakelijke medische behandelingen.

Na 2 dagen te zijn bijgekomen in La Paz hebben we onze reis gelukkig weer kunnen voortzetten.We zijn inmiddels vanuit La Paz via het Titicaca meer en de Colca Canyon aangekomen in Nazca (Peru).

La Paz
La Paz is de hoofdstad van Bolivia en telt circa 1 miljoen inwoners. Met een hoogte van 3600 meter boven zeeniveau is het de hoogst gelegen hoofdstad ter wereld.De reisgidsen noemen La Paz adembenemend. La Paz is inderdaad adembenemend, maar dan in de letterlijke zin van het woord. De hoogte laat je na een wandeling over de golvende straten snakken naar adem. Verder is de lucht in La Paz enorm vervuild. Dit wordt niet veroorzaakt door zware industrie. Industrie is er namelijk niet in en rondom La Paz. De oorzaak is wederom de hoogte. Doordat er weinig zuurstof in de lucht zit, vindt er in de motoren van de duizenden taxi´s, minibusjes en oude Amerikaanse Dodge bussen die in La Paz rijden, een onvolledige verbranding van diesel en benzine plaats. Dit zorgt ervoor dat de voertuigen bij het optrekken een ongezonde zwarte walm met roetdeeltjes achterlaten, die je doen snakken naar adem.

La Paz is geen mooie stad. Het is een grote markt waar van alles op straat wordt verkocht. La Paz is een grote chaos. Regels om het verkeer in goede banen te leiden lijken er niet te zijn. Het is de toeter die heerst.

Het Titicacameer
Het Titicacameer is met een oppervlakte van 8340 km² het grootste meer van Zuid-Amerika. Het meer ligt in de Andes tussen Peru en Bolivia op 3812 meter boven de zeespiegel. Het is daarmee het hoogste (commercieel) bevaarbare meer ter wereld. Op donderdag komen we aan in Copacabana, gelegen aan de Boliviaanse oevers van het Titicacameer. Vanuit Copacana maken we per bootje (zonder reddingsvesten en veiligheidsinstructies) een tocht naar het Isla del Sol. Volgens de Inca-legendes is dit het eiland waar de zonnegod werd geboren en daarmee hun beschaving begon. De overblijfselen uit de Inca tijd zijn nog altijd aanwezig op dit eiland. Zo zien we onder andere het netwerk van irrigatiekanalen dat door de Inca´s is aangelegd om de gewassen van water te voorzien. Verder zien we overblijfselen van een oude Inca zonnetempel.

De volgende dag passeren we de Peruaanse grens en verlaten daarmee Bolivia.Na een tocht per bus en per boot, waar de bus op een vlot wordt vervoerd komen we aan in Puno.Puno is gelegen aan de Peruaanse kant van het Titicacameer. Vanuit Puno maken we een wederom een tocht per boot over het Titicacameer. De eerste stop van de tocht is bij de Islas Flotantes (letterlijk: drijvende eilanden) in de Punobaai van het Titicacameer. Deze drijvende riet eilanden vormen de belangrijkste attractie van de regio Puno. Zelfs zo belangrijk dat men een aantal jaar geleden heeft besloten om de eilanden dichterbij de oevers van Puno te trekken, met als doel meer bezoekers in staat te stellen de eilanden de bezoeken. De rieteilanden worden bewoond door afstammelingen van de Uro-indianen. Volgens legenden zijn de indianen zo´n 800 jaar geleden naar de eilanden gevlucht om zo te ontkomen aan de belastingen van de Inca´s. De Uro-indianen die tot tientallen jaren geleden uitsluitend van vogel- en visvangst en het nuttigen van de verse totorastengels leefden, verkopen tegenwoordig allerlei nijverheidsartikelen, zoals kleine bootjes en poppen van riet. De vrouwen weven ijverig bestikte kleurige dekens, wandkleden en doeken. Verder wordt door de vrouwen geld gevraagd voor het maken van foto's en laten zij hun kinderen met hun lekkere snotneuzen bedelen voor een sol.

De tweede en laatste stop van de boottocht is bij het eiland Taquile. Op dit, circa 1700 inwoners tellende eiland, leven de mensen nog veelal volgens eeuwen oude tradities. De inwoners spreken geen spaans, maar quechua. De voornaamste taal ten tijde van het Inca-rijk. De bewoners willen leven van beperkte landbouw en veetilt die doormiddel van ruilen wordt verhandeld met de bewoners van het vaste land.

Arequipa
Arequipa is na Lima de tweede stad van Peru. De bijnaam van de stad is La Ciudad Blanca naar de kleur van de koloniale huizen en kerken die zijn gebouwd met de witte Sillar stenen afkomsig uit de vulkanen die aanwezig zijn rondom de stad. Later wordt ons uitgelegd dat de stad ook haar bijnaam dankt aan vele van de Spanjaarden afstammende inwoners van de stad. Het centrum van de stad ademt hiermee eerder de sfeer uit van een Spaanse stad dan die van een Peruaanse.

Colca Canyon
Vanuit Arequipa maken we onder begeleiding van een gids met acht anderen een driedaagse tocht naar de Colca Canyon. De Colca Canyon is een van de diepste kloven van de wereld, en is twee keer zo diep als de Grand Canyon (USA). De bewoners van de kloof leven nog altijd op dezelfde manier zoals ze dat duizenden jaren geleden ook deden in het Inca-rijk. Enige verschil is dat men nu de beschikking heeft over elektriciteit en stromend water. De dorpen zijn in de kloof nog altijd niet te bereiken met een auto. De inwoners van de dorpen trekken er een aantal keer per maand met ezels en muildieren bepakt met handelswaren naar Arequipa om daar de oogst te verhandelen. Een tocht van circa 4 dagen te voet.

De eerste dag van de tocht brengt ons langs de flanken van de Andes, waarbij we uitzicht hebben over de gewassen die verbouwd worden op de door Inca´s aangelegde terassen. De achtergrond wordt ingevuld door vulkanen, waarvan sommige met een hoogte van zesduizend meter tot aan de hemel reiken. Nadat we zijn gestopt bij Condors Cross, een toeristische plek voor het waarnemen van Condors brengen we de nacht door in een hotel in Cabanaconde, een van de dorpen aan de rand van de Canyon.

De volgende dag staan we op tijd op (rond 6.00) om vanaf het hotel te beginnen aan de afdaling naar onze campingplek aan de Colca rivier, een mooie oase gelegen op het diepste punt van de Canyon. Een wandeltocht waarbij we afdalen van ruim drieduizend meter naar circa tweeduizend meter.

Na te zijn bijgekomen van de afdaling verkennen we ´s middags met de gids de overige delen van de Canyon. ´s Avonds leren we nieuwe kaartspelletjes van onze tourgenoten.

Om te ervaren hoe het is om te leven in de Canyon worden we donderdag om circa 4.15 wakker in ons koepeltentje waarin we de nacht hebben doorgebracht. We maken de omgekeerde tocht omhoog, waarbij we in circa 5 km stijgen van circa tweeduizend meter naar drieduizend meter (voor de snelle rekenaars, een gemiddelde stijging van circa 20 procent). Onderweg passeren we inwoners van omliggende dorpen die met bepakte muildieren en ezels onderweg zijn naar de bewoonde wereld om geld te verdienen. Als we twee uur later bovenaan de canyon zijn rijden we met ons busje met een moe en voldaan gevoel naar een van de hotsprings waar we kunnen bijkomen van de geleverde arbeid.

Nazca
Met een nachtbus zijn we vanuit Arequipa in Nazca aangekomen. We hebben allerlei verhalen over berovingen van nachtbussen gehoord, maar gelukkig is het ons nog niet overkomen. In deze bus was dat ook bijna niet mogelijk geweest: onze bagage werd gecheckt, we werden allemaal met videocamera opgenomen, de bus had een GPS systeem (waardoor het gedurende de rit in de gaten gehouden wordt en bij stoppen op verdachte plekken hulptroepen komen) en voor onze neus werd een revolver de bus ingebracht....

De Nazca lijnen die op een van de droogste plekken van de wereld allerlei figuren vormen, roepen al sinds hun ontdekking in 1929 vraagtekens op. Een van de onderzoeksters, Maria Reiche, is een van de vele die haar leven heeft gewerkt aan het oplossen van het mysterie. Aan het eind van haar leven kwam ze tot de conclusie het mysterie niet opgelost te hebben.

Nog altijd zijn er over de lijnen diverse theorieën in omloop. Van de creatie door buitenaardse wezens, aangelegd om water te transporteren, tot eerbetoon aan de goden door de Nazca´s.

Om de figuren, die door de lijnen worden gevormd, te aanschouwen dien je een vlucht te maken per propellorvliegtuig. In het verleden (voor het laatst een paar weken geleden) zijn er diverse van deze vliegtuigen neergestort, vandaar dat het toezicht vanuit de Peruaanse overheid is aangescherpt. Van de travel agency waar wij onze tickets boeken begrijpen we dat er diverse maatschappijen het niet zo nauw namen met de veiligheid en vliegen op euro95, in plaats van speciale vliegtuigbrandstof. Met deze geruststellende gedachte stappen we in het vliegtuig voor een tour over de Nazca lijnen. In een tocht van circa 30 minuten, waarbij we regelmatig op 90 graden in de lucht hangen om te genieten we van het uitzicht over de diverse figuren. Misselijk stapt Mirjam het vliegtuigje uit, gelukkig net niet het plastic zakje nodig gehad.

Zo, dat was weer een heel verhaal!

Wij zijn helaas al weer over de helft van onze reis, maar met nog 5 weken te gaan blijven we genieten van al het moois hier.

Liefs M&M

Sucre, Uyuni en San Pedro de Atacama

He allemaal,

Een grens is maar een vreemd ding. Voor ons vaak niet meer dan een stippellijn op een kaart. Bij het passeren van de grens tussen Nederland en België is het bord ¨Welkom in België¨ het enige dat meestal opvalt. Hoe anders is dat bij de grensovergang tussen Brazilië en Bolivia. Na het passeren van deze grens komen we in een compleet andere wereld terecht. Waar Argentinië, Chili en Brazilië over het algemeen westers georiënteerd zijn (enkele uitzonderingen natuurlijk daargelaten) is het straatbeeld en de cultuur in het door de Andes en jungle geïsoleerde Bolivia compleet anders dan de onze.
Vrouwen gaan niet gekleed in jeans, maar dragen over het algemeen kleurrijke jurken en doeken. In deze doeken wordt van alles versleept, van aardappelen tot aan kinderen. Verder dragen veel vrouwen traditioneel een hoed waaronder 2 lange zwarte vlechten bungelen. Mannen lopen veelal cocablad kauwend door de stoffige straten van Bolivia. Wat verder opvalt is de armoede. Deze is veel meer zichtbaar aanwezig dan dat we tot nu toe hebben gezien in Zuid Amerika. Vooral in de afgelegen bergdorpen, waar mensen wonen in hutjes van zoutsteen. Van een van de gidsen leren we dat de mensen hier rond moeten komen van minder dan 100 euro per maand.

Sucre
Via de grootste stad van Bolivia (Santa Cruz) komen we zondag aan in Sucre. Sucre ligt 2900 meter boven zeeniveau en dankt zijn naam aan Antonio José de Sucre die met de vrijheidsstrijder Simón Bolívar gevochten heeft voor de onafhankelijkheid van Bolivia. Sucre komt dus niet suiker naar de witte kleur van de huizen in het koloniale stadje. Tijdens de heerschappij van de Spanjaarden over grote delen van Zuid Amerika was in Sucre de regering van dit gebied gevestigd. Als we zondagmiddag door de smalle straten van Sucre lopen merken we dat het witte stadje nog steeds deze koloniale sfeer uitstraalt.
De volgende dag maken we een tocht naar Tarabuco. In dit bergdorp gelegen op 3290 meter wordt iedere zondag een traditionele markt gehouden. Op deze markt wordt, naast de (beperkte) oogst van de boeren uit de omgeving, traditionele kleding verkocht. Deze combinatie, samen met de traditioneel geklede mensen, maakt de markt tot een van de kleurrijkste van Zuid Amerika. Na een aantal rondjes over de markt te hebben gelopen hebben we een goed beeld van het aanbod en kunnen we over gaan tot het aankopen van souvenirs.
Voordat we naar Bolivia reisden hebben we van verschillende kanten horror verhalen gehoord over het Boliviaanse eten. Het tegendeel wordt deze avond bewezen, als we met 3 Amerikaanse reisgenoten prima eten in restaurant La Taverne. Dit inclusief wijn voor slechts 6 euro per persoon.

Salar de Uyuni
Maandag reizen we van Sucre naar Uyuni. Een tocht per primitieve bus van ruim 10 uur, waarin de bus 1 keer stopt voor een plaspauze. Deze stop wordt gemaakt in Potosi (4090 meter boven zeeniveau). Potosi dankt zijn ontstaan aan de ontdekking van zilvererts in de Cerro Rico. In de tijd van de spaanse kolonisatie van Bolivia zijn circa 7 miljoen slaven de dood in gejaagd bij de winning van het zilver, dat onder erbarmelijke omstandigheden wordt gewonnen. Een groot deel van de 'Zilvervloot', die Piet Hein op de Spanjaarden buit maakte, was uit Potosí afkomstig. Tegenwoordig is de mijn zo goed als uitgeput, maar nog altijd in gebruik. Je kunt de mijn bezichtigen om te kijken onder welke verschrikkelijke omstandigheden de mijnwerkers nog altijd moeten werken. Na verschillende verhalen besluiten we om dit niet te doen.
Tijdens de zoektocht naar een toilet lopen we Laura en Gerry uit Zwitserland tegen het lijf. Gezamelijk vinden we een extreem vieze publieke WC. Nadat we uiteindelijk met onze 4 sterrenbus (zonder wc, tv en beenruimte) aankomen in Uyuni (hoogte 3675 meter) boeken we met onze nieuwe Zwitserse ´vrienden´ een driedaagse tour over de Salar de Uyuni. De Salar de Uyuni is met een oppervlakte van 12.000 km2 de grootste zoutvlakte van de wereld. De zoutvlakte is in de prehistorie ontstaan toen een groot meer is opgedroogd.

Als we de volgende ochtend aankomen bij de touroperator bijkt dat Corinne en Susan, 2 Amerikaanse meisjes die we in de Pantanal hebben leren kennen, dezelfde tour hebben geboekt en samen met ons en de de Zwitsers de tour per jeep over de zoutvlakte en de woestijn zullen gaan maken. Ambrosio, onze gids, brengt ons eerst naar de Cemetry of the dead trains. Op deze ´begraafplaats´ staan de overblijfselen van stoomtreinen die werden gebruikt om het zout dat gewonnen werd op de zoutvlakte te vervoeren. Vervolgens maken we een aantal stops op de zoutvlakte. De bijna oneindige witte zoutvlakte maakt dit landschap bijzonder geschikt voor het maken van special effect foto´s. Nadat we een aantal uur met onze Toyota Landcruiser jeep (bouwjaar rond 1988) door dit bijzondere landschap van zoutvlaktes en woestijnen hebben gereden komen we aan in een dorpje op circa 4100 meter boven zeeniveau waar we de nacht zullen doorbrengen in een zeer primitief hostel.

De volgende dag worden we op tijd gewekt. Na een ontbijt van oud brood en zelf meegebrachte crackers vervolgen we onze tocht. De tocht voert ons langs schitterende, door mineralen gekleurde bergen en meren, rotsformaties en flamingo´s. De nacht brengen we door in een nog primitiever hostel gelegen op 4500 meter boven zeeniveau. Een hoogte die wij, als mensen die gewend zijn om te leven onder zeeniveau, niet zo goed trekken. De ellende begint bij de Amerikaanse meisjes die ziek worden van de hoogte. Als Marijn vervolgens ook met een hangovergevoel zijn bedje in duikt heeft Mirjam de handen vol om iedereen te verzorgen.

De volgende dag is het tij gekeerd. Marijn voelt zich weer fit, maar met een zieke Mirjam vertrekken we naar het hoogste punt van deze tour. Op 4900 meter liggen een aantal geisers. Deze geisers blazen, naast de zwavel die voor een onaangename lucht zorgt, veel damp uit. Dit zorgt samen met de zonsopkomst voor een magisch effect. Via een aantal korte tussenstops rijden we vervolgens door naar de grens met Chili.

San Pedro de Atacama
Buitenaards: zo zou je San pedro de Atacama in Chili kunnen noemen. Buitenaards, omdat het droge woestijnlandschap eerder doet denken aan een maanlandschap dan een landschap op aarde. En buitenaards omdat in dit gebied veel telescopen staan opgesteld van onderzoeksinstellingen, die hier de ruimte afspeuren naar sterren en planeten. Na een dagje bij te zijn gekomen maken we een trip naar de Chileense variant van de Valley of Death, de Atacama woestijn en de Valle de la luna, waar we de zonsondergang vanaf een heuvel bekijken. ´s Nachts maken we een tripje naar een observatorium, waar een Franse en een Spaanse sterrenkundige ons van alles bijbrengen over het sterrenstelsel en waar we via telescopen de geweldige sterrenhemel aanschouwen. Na deze uitleg kunnen we met gemak het ‘Southern Cross', ‘Orion's belt' en ‘Saturnus' herkennen.

Inmiddels zijn we via een korte tussenstop aangekomen in La Paz. La Paz is de hoofdstad van Bolivia. Alle symptomen van hoogteziekte lijken verdwenen te zijn. We blijven tot donderdag in deze stad en maken morgen een tocht per mountainbike over ‘the world's most dangerous road'....spannend....

Greetz M en M

Iguazu en de Pantanal

Lieve allemaal,

We zijn al weer 5 weken op weg en hebben het nog steeds ontzettend goed naar ons zin. We zien zoveel mooie, indrukwekkende en spectaculaire landschappen en dieren! De tijd vliegt voorbij. Leuk dat jullie ons volgen en berichtjes voor ons achterlaten op onze site. Al het werk (meestal zijn we met schrijven/typen/foto´s uitzoeken zo´n 2 uur bezig, zeker met de soms trage computers hier) is gelukkig niet voor niets....! Hieronder ons verslag van de belevenissen na Rio.

Iguazú
Na een busrit van 2 dagen (via de plaats Curitiba, waar het héél hard regent) waarbij we de groene zuidkant van Brazilië doorkruisen komen we op donderdagavond aan in hostel Paudimar in Foz do Iguazú aan de rand van het nationaal park Iguazú. In dit park, dat op de grens van Brazilië, Argentinië en Paraguay ligt, bevinden zich de de Iguazú watervallen. De watervallen behoren tot de grootste ter wereld en tot de meest indrukwekkende natuurwonderen van Zuid-Amerika, en staan op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO. Op vrijdag bekijken we de Braziliaanse kant van de Iguazú watervallen. Vanaf deze kant heb je een goed totaaloverzicht van de grootsheid van de watervallen. We maken een bootsafari langs de watervallen. We worden voor deze safari met een jeep door de jungle naar een snelle boot gebracht. Met deze boot maken we een tocht langs en door een aantal watervallen, waarbij we kletsnat worden. ´s Middags verkennen we de watervallen over de hiervoor aangelegde paden.

Na een tocht van circa 30 km die 2,5 uur duurt veroorzaakt door de gebruikelijke rompslomp bij de grensovergang met Argentinië, de antieke bus waar we in rijden en een buschauffeur die overal stopt om een praatje te maken, komen we de volgende dag aan bij de Argentijnse kant van de watervallen. Vanaf deze kant kun je heel dichtbij de watervallen komen en goed ervaren hoeveel water via de verschillende watervallen naar beneden dendert. Ook dit biedt weer een groots spektakel en ook hier kunnen we ons de rest van de dag uitstekend vermaken.

Pantanal
Na 2 dagen Iguazú reizen we verder door Brazilië naar de Pantanal. De Pantanal is een zogenaamd wetland, met een oppervlakte gelijk aan die van Nederland, België, Portugal en Zwitserland bij elkaar opgeteld. Dit wetland geldt als een van de grootste natuurreservaten ter wereld. Het reservaat staat tijdens het regenseizoen voor het grootste gedeelte onder water. Dit maakt het uniek in zijn soort. In de Pantanal komen zo´n 700 verschillende soorten vogels voor. Daarnaast leven er kaaimannen, jaguars, herten, otters, apen, capibara´s etc. Doordat de Pantanal uit minder jungle bestaat dan de Amazone heb je een grotere kans om deze dieren ook daadwerkelijk te zien.

Op maandag vertrekken we voor een vierdaagse safari onder begeleiding van een gids door de zuidkant van de Pantanal. Tijdens ons bezoek is het regenseizoen net afgelopen. We hebben hierdoor schitterend weer, maar doordat grote delen van het gebied onder water staan, zullen we de poema en jaguar waarschijnlijk niet zien. Deze dieren vinden nu namelijk genoeg te eten en drinken en houden zich goed verborgen. De eerste dag van de safari rijden we vanaf ons hostel in Campo Grande naar onze verblijfplaats in de Pantanal. Aan het einde van de middag ariveren we hier en vervolgens is het tijd om de Pantanal te verkennen. We doen dit door ons op een oude autoband stroomafwaarts te laten meevoeren op de rivier. Dit biedt de kans om op een relaxte manier in het zonnetje dieren en natuur te bekijken. Als we er ´s avonds een kaaiman zien zitten aan de rand van dezelfde rivier is het toch een stukje minder relaxt.....

De volgende dag verkennen we de Pantanal per boot. ´s Ochtends maken we eerst een tochtje waarbij we kunnen zwemmen in de rivier (zolang je blijft bewegen en geen open wonden hebt, schijnen de piranha´s niet naar je toe te komen....) en naar Piranha´s vissen. Tijdens deze boottocht zien we reuzen rivier otters, apen, een capibara en veel vogels. ´s Middags verkennen we een ander deel van de Pantanal. Ook hierbij zien we veel dieren.

Woensdag gaan we de hele dag met onze gids Max (die echt alles weet van de flora en fauna) op stap. We beginnen met een jeepsafari waarbij we naar het startpunt van een wandeling rijden. Aan het begin van de wandeling staan we oog in oog met een kaaiman die ligt te baden in een rivier die we niet veel later te voet zullen oversteken. Volgens gids Max zijn kaaimannen niet gevaarlijk, maar hij laat vervolgens wel zijn knie zien, waar hij ooit gebeten is door een kaaiman..... Verder zien we tijdens de wandeling o.a. herten en papegaaien (ara´s). ´s Middags verkennen we een gedeelte van de Pantanal op een paard. We maken een tocht van een uurtje door dichte bossen en door water. We zien weer veel vogels en komen met de paarden vlak langs een paar kaaimannen. De dag wordt afgesloten met een nachtsafari per boot, waarbij we onder een sterrenhemel allerlei dieren zien die op jacht gaan naar voedsel.

We sluiten de laatste dag in de Pantanal onze tour af met opnieuw een boottocht door een van de rivieren van de Pantanal.

We bevinden ons momenteel in Santa Cruz, Bolivia en vertrekken morgen met het vliegtuig naar Sucre, eveneens in Bolivia. We zijn op deze manier (vliegen) natuurlijk geen ultieme backpackers, maar in plaats van 17 uur in de bus, zitten wij liever een half uur in het vliegtuig

Tot ziens op onze site.

Adios! M&M

Osorno, Santiago en Rio de Janeiro

Hola amigos!

Een week die rustig begon hebben we bruisend afgesloten. Lees snel verder voor onze belevenissen!

Osorno
Na een kort bezoek aan Bariloche reizen we door naar Santiago, de hoofdstad van Chili. Om de reis behapbaar te maken kiezen we ervoor om een tussenstop te maken in Osorno in Chili. Via de lokale VVV krijgen we de tip om te overnachten bij hostel Vermont. Een hostel gerund door een Amerikaan en een Chileense. Het hostel is van veel gemakken voorzien zoals een ophaalservice en een keuketje, zodat we voor eerst sinds 2,5 week niet uit eten gaan, maar weer lekker zelf kunnen koken. ´s Middags verkennen we het stadje en komen al vrij snel tot de conclusie dat er in Osorno niet zoveel te beleven valt. Rond Osorno liggen diverse vulkanen. Het plan om deze te bezoeken valt door regen helaas een beetje in het water. We besluiten om de dag te besteden aan uitslapen, boodschappen doen en het spelen van spelletjes onder het genot van Chileense wijn.

Santiago
De volgende dag komen we met de nachtbus aan in Santiago. Waar het voor de verandering mooi weer (warm en helder) is. We bezoeken hier onder andere een aantal toeristische attracties waaronder de cathedraal, het regeringsgebouw en de berg met het Maria beeld vanwaar je een goed uitzicht hebt over de stad en de aangrenzende reuzen van de Andes (tot zo´n 6000 meter hoog). Als we teruglopen richting de stad zien we ineens veel camera mensen en journalisten. Na een korte rondvraag komen we tot de conclusie dat we zojuist de president van Chili hebben gezien.

Rio de Janeiro
Zaterdagochtend (weer heel vroeg) vliegen we van Santiago naar Rio. Via het hotel kunnen we kaartjes regelen voor de finale van het jaarlijkse carnaval. In deze finale halen de deelnemende sambascholen nog een keer alles uit de kast. De schitterende show die zo´n twaalf uur duurt begint om negen uur, maar op advies van het hotel zitten we om 19:30 op een goede plek klaar in ons vak in de Sambodromo. Na het vuurwerk start de show waarin de deelnemende sambascholen een uur de tijd hebben om zich te presenteren aan het publiek. In dit uur trekken zo´n 2500 tot 6000 leden van de school in schitterend uitgedoste kostuums voorbij. Iedere school heeft z´n eigen thema en bijbehorend lied dat door iedereen uit volle borst wordt meegezongen. Zowel de show als de dansende mensen in het publiek zijn een groot spektakel.

Bij een bezoek aan Rio hoort natuurlijk een beklimming van de berg met het Christus beeld. Vanaf de berg heb je goed uitzicht over onder andere de wijk Copacabana (waar ons hotel is) en het Maracanã stadion. In dit stadion dat plek biedt aan 200.000 mensen (=4 keer de Kuip) bezoeken we de finale van het kampioenschap van de stad Rio tussen Vasco da Gama (de club van Romario) en Botafogo (de regerend titelhouder). We zitten zo´n uur voor de wedstrijd klaar tussen de Vasco supporters, die met Samba muziek, ballonnen en vuurwerk zorgen voor een typische Braziliaanse sfeer. Na een wedstrijd die wat laat om gang komt wint Botafoga na twee rode kaarten aan de kant van Vasco de wedstrijd met 2-0.

Maandag bezoeken we de Suikerbroodberg en het historische centrum van Rio. Wie zien daar onder andere de door Escadaria Selarón versierde trappen die een hoofdrol hebben gespeeld in de videoclip van Snoop Dogg en NERD.

De laatste dag in Rio sluiten we af met een ontspannen dag aan het strand van de Copacabana.

Torres del Paine, El Calafate en Bariloche

Torres del Paine

Op dinsdag worden we rond acht uur ´s ochtends opgehaald bij ons hostel voor een tweedaagse trip naar nationaal park Torres del Paine in Chili. Dit park staat bekend om zijn mooie natuur en mogelijkheid tot trekking. Ons busje komt vol met een aantal Japanners en bejaarden waardoor we spijt beginnen te krijgen van de geboekte excursie. Het weer (kou, harde wind en regen) zorgt er echter voor dat we aan het einde van de dag alsnog tevreden terugkijken op deze bustocht. We maken een eerste stop bij Cueva Milodon, een grot waar overblijfselen zijn gevonden van een prehistorisch dier. Behalve een stenen reconstructie van dit dier is hier verder weinig te zien. Het busje stopt vervolgens bij verschillende meren, een waterval en ijsschotsen in een meer. De bergen en de gletsjer zijn helaas nauwelijks te zien als gevolg van het slechte weer (wolken en mist). Met een wandelingetje van circa een halfuur raken we al helemaal doorweekt en moeten we onze spijkerbroeken (heel handig gekozen voor dit weer) een uur laten drogen bij een houtkachel tijdens de lunch. Het einde van de dag worden we met het busje afgezet bij het refugio in het park. In dit refugio zijn verschillende slaapzalen, die allemaal met elkaar in verbonden zijn doordat de muren niet tot aan het plafond lopen. We krijgen daar beide in een van de slaapzalen het bovenste bed toegewezen van een stapelbed. Dat is weer eens even wat anders dan de redelijk mooie hostels waar we tot dan toe in geslapen hebben. Ondanks dat we ´s nachts uit verschillende zalen mensen horen snurken, en onze thermokleding aanhouden voor de kou maken we dankzij een paar glazen goedkope wijn een goede nacht.

Het plan is om de volgende dag een wandeling van 7 uur te maken naar de Torres (Berg Pieken) (4 uur heen klimmen en 3 uur terug dalen). We houden ons aan het plan, ook al is het weer slecht en zullen we de Torres waarschijnlijk niet zien. De wandeling verloopt volgens plan, helaas zien we inderdaad geen Torres, maar wel veel sneeuw en laaghangende bewolking. ´s Avonds komen we met een stikkende bus vol met natte mensen verkleumd van de kou terug in ons hostel in Puerto Natales.

El Calafate

Vanwege het slechte weer was ons bezoek aan de Torres del Paine helaas niet zo´n groot succes. Dus op donderdag maar snel door naar El Calafate (Argentinie) met de bus. El Calafate is een gezellig en toeristisch plaatsje aan de rand van de Andes. Via de plaatselijke VVV kunnen we gelukkig nog een plekje vinden in Hostel Flores del Sur, een vrolijk en klein hostel in het centrum. Na aankomst maken we een wandeling door een reservaat, waar we onder andere Flamingo´s en diverse andere vogels zien. De volgende dag maken we een boottocht in nationaal park Los Glaciares waar we met mooi weer (!!) de verschillende gletsjers van het park hebben gezien. Een tocht naar Antartica paste helaas niet meer in het budget, maar de schittenderende ijsschotsen bieden een prima alternatief.

De derde dag in El Calafate maken we een Mini Trekking naar de Perito Moreno gletsjer. Waar we zelfs met ¨crampons¨ onder onze schoenen op een gletsjer hebben gelopen. De trekking hebben we van de ouders van Mirjam gehad. Bedankt hiervoor Theo en Marja. Het was een super leuke ervaring!

San Carlos de Bariloche

Via een korte vlucht vanaf El Calafate komen we op zondag aan het einde van de middag aan in een zonnig en warm Bariloche. Nadat we uit Trelew zijn vertrokken is de temperatuur altijd rond de 10 graden geweest. Een beetje warmte (25 graden) hebben we dan ook wel weer verdiend. Vanuit Bariloche maken we een wandeltocht van 7 uur naar een punt waar we vanaf grote hoogte goed uitzicht hebben over de verschillende meren rondom Bariloche. Vanaf Bariloche rijden we morgen met de bus naar Osorno in Chili om vervolgens in Santiago uit te komen.