He allemaal,

Een grens is maar een vreemd ding. Voor ons vaak niet meer dan een stippellijn op een kaart. Bij het passeren van de grens tussen Nederland en België is het bord ¨Welkom in België¨ het enige dat meestal opvalt. Hoe anders is dat bij de grensovergang tussen Brazilië en Bolivia. Na het passeren van deze grens komen we in een compleet andere wereld terecht. Waar Argentinië, Chili en Brazilië over het algemeen westers georiënteerd zijn (enkele uitzonderingen natuurlijk daargelaten) is het straatbeeld en de cultuur in het door de Andes en jungle geïsoleerde Bolivia compleet anders dan de onze.
Vrouwen gaan niet gekleed in jeans, maar dragen over het algemeen kleurrijke jurken en doeken. In deze doeken wordt van alles versleept, van aardappelen tot aan kinderen. Verder dragen veel vrouwen traditioneel een hoed waaronder 2 lange zwarte vlechten bungelen. Mannen lopen veelal cocablad kauwend door de stoffige straten van Bolivia. Wat verder opvalt is de armoede. Deze is veel meer zichtbaar aanwezig dan dat we tot nu toe hebben gezien in Zuid Amerika. Vooral in de afgelegen bergdorpen, waar mensen wonen in hutjes van zoutsteen. Van een van de gidsen leren we dat de mensen hier rond moeten komen van minder dan 100 euro per maand.

Sucre
Via de grootste stad van Bolivia (Santa Cruz) komen we zondag aan in Sucre. Sucre ligt 2900 meter boven zeeniveau en dankt zijn naam aan Antonio José de Sucre die met de vrijheidsstrijder Simón Bolívar gevochten heeft voor de onafhankelijkheid van Bolivia. Sucre komt dus niet suiker naar de witte kleur van de huizen in het koloniale stadje. Tijdens de heerschappij van de Spanjaarden over grote delen van Zuid Amerika was in Sucre de regering van dit gebied gevestigd. Als we zondagmiddag door de smalle straten van Sucre lopen merken we dat het witte stadje nog steeds deze koloniale sfeer uitstraalt.
De volgende dag maken we een tocht naar Tarabuco. In dit bergdorp gelegen op 3290 meter wordt iedere zondag een traditionele markt gehouden. Op deze markt wordt, naast de (beperkte) oogst van de boeren uit de omgeving, traditionele kleding verkocht. Deze combinatie, samen met de traditioneel geklede mensen, maakt de markt tot een van de kleurrijkste van Zuid Amerika. Na een aantal rondjes over de markt te hebben gelopen hebben we een goed beeld van het aanbod en kunnen we over gaan tot het aankopen van souvenirs.
Voordat we naar Bolivia reisden hebben we van verschillende kanten horror verhalen gehoord over het Boliviaanse eten. Het tegendeel wordt deze avond bewezen, als we met 3 Amerikaanse reisgenoten prima eten in restaurant La Taverne. Dit inclusief wijn voor slechts 6 euro per persoon.

Salar de Uyuni
Maandag reizen we van Sucre naar Uyuni. Een tocht per primitieve bus van ruim 10 uur, waarin de bus 1 keer stopt voor een plaspauze. Deze stop wordt gemaakt in Potosi (4090 meter boven zeeniveau). Potosi dankt zijn ontstaan aan de ontdekking van zilvererts in de Cerro Rico. In de tijd van de spaanse kolonisatie van Bolivia zijn circa 7 miljoen slaven de dood in gejaagd bij de winning van het zilver, dat onder erbarmelijke omstandigheden wordt gewonnen. Een groot deel van de 'Zilvervloot', die Piet Hein op de Spanjaarden buit maakte, was uit Potosí afkomstig. Tegenwoordig is de mijn zo goed als uitgeput, maar nog altijd in gebruik. Je kunt de mijn bezichtigen om te kijken onder welke verschrikkelijke omstandigheden de mijnwerkers nog altijd moeten werken. Na verschillende verhalen besluiten we om dit niet te doen.
Tijdens de zoektocht naar een toilet lopen we Laura en Gerry uit Zwitserland tegen het lijf. Gezamelijk vinden we een extreem vieze publieke WC. Nadat we uiteindelijk met onze 4 sterrenbus (zonder wc, tv en beenruimte) aankomen in Uyuni (hoogte 3675 meter) boeken we met onze nieuwe Zwitserse ´vrienden´ een driedaagse tour over de Salar de Uyuni. De Salar de Uyuni is met een oppervlakte van 12.000 km2 de grootste zoutvlakte van de wereld. De zoutvlakte is in de prehistorie ontstaan toen een groot meer is opgedroogd.

Als we de volgende ochtend aankomen bij de touroperator bijkt dat Corinne en Susan, 2 Amerikaanse meisjes die we in de Pantanal hebben leren kennen, dezelfde tour hebben geboekt en samen met ons en de de Zwitsers de tour per jeep over de zoutvlakte en de woestijn zullen gaan maken. Ambrosio, onze gids, brengt ons eerst naar de Cemetry of the dead trains. Op deze ´begraafplaats´ staan de overblijfselen van stoomtreinen die werden gebruikt om het zout dat gewonnen werd op de zoutvlakte te vervoeren. Vervolgens maken we een aantal stops op de zoutvlakte. De bijna oneindige witte zoutvlakte maakt dit landschap bijzonder geschikt voor het maken van special effect foto´s. Nadat we een aantal uur met onze Toyota Landcruiser jeep (bouwjaar rond 1988) door dit bijzondere landschap van zoutvlaktes en woestijnen hebben gereden komen we aan in een dorpje op circa 4100 meter boven zeeniveau waar we de nacht zullen doorbrengen in een zeer primitief hostel.

De volgende dag worden we op tijd gewekt. Na een ontbijt van oud brood en zelf meegebrachte crackers vervolgen we onze tocht. De tocht voert ons langs schitterende, door mineralen gekleurde bergen en meren, rotsformaties en flamingo´s. De nacht brengen we door in een nog primitiever hostel gelegen op 4500 meter boven zeeniveau. Een hoogte die wij, als mensen die gewend zijn om te leven onder zeeniveau, niet zo goed trekken. De ellende begint bij de Amerikaanse meisjes die ziek worden van de hoogte. Als Marijn vervolgens ook met een hangovergevoel zijn bedje in duikt heeft Mirjam de handen vol om iedereen te verzorgen.

De volgende dag is het tij gekeerd. Marijn voelt zich weer fit, maar met een zieke Mirjam vertrekken we naar het hoogste punt van deze tour. Op 4900 meter liggen een aantal geisers. Deze geisers blazen, naast de zwavel die voor een onaangename lucht zorgt, veel damp uit. Dit zorgt samen met de zonsopkomst voor een magisch effect. Via een aantal korte tussenstops rijden we vervolgens door naar de grens met Chili.

San Pedro de Atacama
Buitenaards: zo zou je San pedro de Atacama in Chili kunnen noemen. Buitenaards, omdat het droge woestijnlandschap eerder doet denken aan een maanlandschap dan een landschap op aarde. En buitenaards omdat in dit gebied veel telescopen staan opgesteld van onderzoeksinstellingen, die hier de ruimte afspeuren naar sterren en planeten. Na een dagje bij te zijn gekomen maken we een trip naar de Chileense variant van de Valley of Death, de Atacama woestijn en de Valle de la luna, waar we de zonsondergang vanaf een heuvel bekijken. ´s Nachts maken we een tripje naar een observatorium, waar een Franse en een Spaanse sterrenkundige ons van alles bijbrengen over het sterrenstelsel en waar we via telescopen de geweldige sterrenhemel aanschouwen. Na deze uitleg kunnen we met gemak het ‘Southern Cross', ‘Orion's belt' en ‘Saturnus' herkennen.

Inmiddels zijn we via een korte tussenstop aangekomen in La Paz. La Paz is de hoofdstad van Bolivia. Alle symptomen van hoogteziekte lijken verdwenen te zijn. We blijven tot donderdag in deze stad en maken morgen een tocht per mountainbike over ‘the world's most dangerous road'....spannend....

Greetz M en M