Hola!

De afgelopen 2 weken is er weer veel gebeurd, zie onderstaand verslag:

Met een klap val ik op de grond. Door een onvoorzichtige voorganger zie ik een steen te laat om er nog voor uit te kunnen wijken. De steen die ervoor gezorgd heeft dat ik hier lig langs het parcours van de ‘world's most dangerous road'. Het parcours dat ons per mountainbike van La Paz naar Coroico moet brengen. Ik voel mijn duim. Hij doet zeer, maar met een zere duim moet ik de tocht naar beneden kunnen halen. Ik kijk opzij en zie het voorwiel van mijn fiets nog altijd ronddraaien. Dan is er een eerste schreeuw, die in het Engels roept of alles goed gaat. Ik denk van wel, maar het lukt me alleen om een kreun uit te slaan. Ik hoor een tweede schreeuw. Dit keer meer paniekerig en in het Nederlands. Het is Mirjam. Ze vraagt wat er is gebeurd. Ik zie aan haar verschrikte gezicht dat het niet alleen een zere duim is. Het is mijn hoofd, waar bloeddruppels uit blijven stromen. Ik besef me dat verder fietsen geen optie is. Ik voel de angst opkomen. De angst dat we onze reis vroegtijdig moeten afbreken.

De vraag of ik pijn heb, die gesteld wordt door de doktoren twee uur later in de medische kliniek in La Paz, kan ik ontkennend beantwoorden. Mijn duim doet pijn, maar de pijn aan de wonden in mijn gezicht, elleboog en heup is dragelijk.

Na een aantal standaard checks uitgevoerd te hebben leggen de doktoren mij uit dat mijn schedel onderzocht gaat worden op breuken. Ik voel nog altijd niet veel pijn, maar opnieuw is er het gevoel van angst. De uitslag die 10 minuten later volgt voelt als een eerste opluchting. Mijn schedel is met dank aan de helm die ik droeg nog heel.

Alsof je veters in een paar nieuwe schoenen aan het rijgen bent. Zo voelt het even later als de plastisch chirurg de hechtigen aanbrengt in mijn voorhoofd, dertien stuks in totaal blijkt later, boven mijn rechteroog zullen voorlopig als herinnering aan deze reis zichtbaar blijven.

Als ik aan het einde van de middags met een bepleisterd gezicht in bed lig lukt het me niet om de gedachten aan de val van Kai Reus en Pedro Horillo te onderdrukken. Met tranen in mijn ogen besef ik me dat ik geluk heb gehad.

Nu bijna 2 weken later is het besef dat ik geluk gehad heb er nog altijd. Evenals mijn gekneusde duim, die ik nog niet kan strekken.De hechtigingen zijn inmiddels door een arts uit de reiskliniek PAZ Holandesain Arequipa succesvol verwijderd. PAZ Holandesa is een initiatief van een Nederlandse (Rotterdamse) arts. Met de inkomsten uit de reiskliniek worden kinderen uit de laagste sociale klassen gratis geholpen met de noodzakelijke medische behandelingen.

Na 2 dagen te zijn bijgekomen in La Paz hebben we onze reis gelukkig weer kunnen voortzetten.We zijn inmiddels vanuit La Paz via het Titicaca meer en de Colca Canyon aangekomen in Nazca (Peru).

La Paz
La Paz is de hoofdstad van Bolivia en telt circa 1 miljoen inwoners. Met een hoogte van 3600 meter boven zeeniveau is het de hoogst gelegen hoofdstad ter wereld.De reisgidsen noemen La Paz adembenemend. La Paz is inderdaad adembenemend, maar dan in de letterlijke zin van het woord. De hoogte laat je na een wandeling over de golvende straten snakken naar adem. Verder is de lucht in La Paz enorm vervuild. Dit wordt niet veroorzaakt door zware industrie. Industrie is er namelijk niet in en rondom La Paz. De oorzaak is wederom de hoogte. Doordat er weinig zuurstof in de lucht zit, vindt er in de motoren van de duizenden taxi´s, minibusjes en oude Amerikaanse Dodge bussen die in La Paz rijden, een onvolledige verbranding van diesel en benzine plaats. Dit zorgt ervoor dat de voertuigen bij het optrekken een ongezonde zwarte walm met roetdeeltjes achterlaten, die je doen snakken naar adem.

La Paz is geen mooie stad. Het is een grote markt waar van alles op straat wordt verkocht. La Paz is een grote chaos. Regels om het verkeer in goede banen te leiden lijken er niet te zijn. Het is de toeter die heerst.

Het Titicacameer
Het Titicacameer is met een oppervlakte van 8340 km² het grootste meer van Zuid-Amerika. Het meer ligt in de Andes tussen Peru en Bolivia op 3812 meter boven de zeespiegel. Het is daarmee het hoogste (commercieel) bevaarbare meer ter wereld. Op donderdag komen we aan in Copacabana, gelegen aan de Boliviaanse oevers van het Titicacameer. Vanuit Copacana maken we per bootje (zonder reddingsvesten en veiligheidsinstructies) een tocht naar het Isla del Sol. Volgens de Inca-legendes is dit het eiland waar de zonnegod werd geboren en daarmee hun beschaving begon. De overblijfselen uit de Inca tijd zijn nog altijd aanwezig op dit eiland. Zo zien we onder andere het netwerk van irrigatiekanalen dat door de Inca´s is aangelegd om de gewassen van water te voorzien. Verder zien we overblijfselen van een oude Inca zonnetempel.

De volgende dag passeren we de Peruaanse grens en verlaten daarmee Bolivia.Na een tocht per bus en per boot, waar de bus op een vlot wordt vervoerd komen we aan in Puno.Puno is gelegen aan de Peruaanse kant van het Titicacameer. Vanuit Puno maken we een wederom een tocht per boot over het Titicacameer. De eerste stop van de tocht is bij de Islas Flotantes (letterlijk: drijvende eilanden) in de Punobaai van het Titicacameer. Deze drijvende riet eilanden vormen de belangrijkste attractie van de regio Puno. Zelfs zo belangrijk dat men een aantal jaar geleden heeft besloten om de eilanden dichterbij de oevers van Puno te trekken, met als doel meer bezoekers in staat te stellen de eilanden de bezoeken. De rieteilanden worden bewoond door afstammelingen van de Uro-indianen. Volgens legenden zijn de indianen zo´n 800 jaar geleden naar de eilanden gevlucht om zo te ontkomen aan de belastingen van de Inca´s. De Uro-indianen die tot tientallen jaren geleden uitsluitend van vogel- en visvangst en het nuttigen van de verse totorastengels leefden, verkopen tegenwoordig allerlei nijverheidsartikelen, zoals kleine bootjes en poppen van riet. De vrouwen weven ijverig bestikte kleurige dekens, wandkleden en doeken. Verder wordt door de vrouwen geld gevraagd voor het maken van foto's en laten zij hun kinderen met hun lekkere snotneuzen bedelen voor een sol.

De tweede en laatste stop van de boottocht is bij het eiland Taquile. Op dit, circa 1700 inwoners tellende eiland, leven de mensen nog veelal volgens eeuwen oude tradities. De inwoners spreken geen spaans, maar quechua. De voornaamste taal ten tijde van het Inca-rijk. De bewoners willen leven van beperkte landbouw en veetilt die doormiddel van ruilen wordt verhandeld met de bewoners van het vaste land.

Arequipa
Arequipa is na Lima de tweede stad van Peru. De bijnaam van de stad is La Ciudad Blanca naar de kleur van de koloniale huizen en kerken die zijn gebouwd met de witte Sillar stenen afkomsig uit de vulkanen die aanwezig zijn rondom de stad. Later wordt ons uitgelegd dat de stad ook haar bijnaam dankt aan vele van de Spanjaarden afstammende inwoners van de stad. Het centrum van de stad ademt hiermee eerder de sfeer uit van een Spaanse stad dan die van een Peruaanse.

Colca Canyon
Vanuit Arequipa maken we onder begeleiding van een gids met acht anderen een driedaagse tocht naar de Colca Canyon. De Colca Canyon is een van de diepste kloven van de wereld, en is twee keer zo diep als de Grand Canyon (USA). De bewoners van de kloof leven nog altijd op dezelfde manier zoals ze dat duizenden jaren geleden ook deden in het Inca-rijk. Enige verschil is dat men nu de beschikking heeft over elektriciteit en stromend water. De dorpen zijn in de kloof nog altijd niet te bereiken met een auto. De inwoners van de dorpen trekken er een aantal keer per maand met ezels en muildieren bepakt met handelswaren naar Arequipa om daar de oogst te verhandelen. Een tocht van circa 4 dagen te voet.

De eerste dag van de tocht brengt ons langs de flanken van de Andes, waarbij we uitzicht hebben over de gewassen die verbouwd worden op de door Inca´s aangelegde terassen. De achtergrond wordt ingevuld door vulkanen, waarvan sommige met een hoogte van zesduizend meter tot aan de hemel reiken. Nadat we zijn gestopt bij Condors Cross, een toeristische plek voor het waarnemen van Condors brengen we de nacht door in een hotel in Cabanaconde, een van de dorpen aan de rand van de Canyon.

De volgende dag staan we op tijd op (rond 6.00) om vanaf het hotel te beginnen aan de afdaling naar onze campingplek aan de Colca rivier, een mooie oase gelegen op het diepste punt van de Canyon. Een wandeltocht waarbij we afdalen van ruim drieduizend meter naar circa tweeduizend meter.

Na te zijn bijgekomen van de afdaling verkennen we ´s middags met de gids de overige delen van de Canyon. ´s Avonds leren we nieuwe kaartspelletjes van onze tourgenoten.

Om te ervaren hoe het is om te leven in de Canyon worden we donderdag om circa 4.15 wakker in ons koepeltentje waarin we de nacht hebben doorgebracht. We maken de omgekeerde tocht omhoog, waarbij we in circa 5 km stijgen van circa tweeduizend meter naar drieduizend meter (voor de snelle rekenaars, een gemiddelde stijging van circa 20 procent). Onderweg passeren we inwoners van omliggende dorpen die met bepakte muildieren en ezels onderweg zijn naar de bewoonde wereld om geld te verdienen. Als we twee uur later bovenaan de canyon zijn rijden we met ons busje met een moe en voldaan gevoel naar een van de hotsprings waar we kunnen bijkomen van de geleverde arbeid.

Nazca
Met een nachtbus zijn we vanuit Arequipa in Nazca aangekomen. We hebben allerlei verhalen over berovingen van nachtbussen gehoord, maar gelukkig is het ons nog niet overkomen. In deze bus was dat ook bijna niet mogelijk geweest: onze bagage werd gecheckt, we werden allemaal met videocamera opgenomen, de bus had een GPS systeem (waardoor het gedurende de rit in de gaten gehouden wordt en bij stoppen op verdachte plekken hulptroepen komen) en voor onze neus werd een revolver de bus ingebracht....

De Nazca lijnen die op een van de droogste plekken van de wereld allerlei figuren vormen, roepen al sinds hun ontdekking in 1929 vraagtekens op. Een van de onderzoeksters, Maria Reiche, is een van de vele die haar leven heeft gewerkt aan het oplossen van het mysterie. Aan het eind van haar leven kwam ze tot de conclusie het mysterie niet opgelost te hebben.

Nog altijd zijn er over de lijnen diverse theorieën in omloop. Van de creatie door buitenaardse wezens, aangelegd om water te transporteren, tot eerbetoon aan de goden door de Nazca´s.

Om de figuren, die door de lijnen worden gevormd, te aanschouwen dien je een vlucht te maken per propellorvliegtuig. In het verleden (voor het laatst een paar weken geleden) zijn er diverse van deze vliegtuigen neergestort, vandaar dat het toezicht vanuit de Peruaanse overheid is aangescherpt. Van de travel agency waar wij onze tickets boeken begrijpen we dat er diverse maatschappijen het niet zo nauw namen met de veiligheid en vliegen op euro95, in plaats van speciale vliegtuigbrandstof. Met deze geruststellende gedachte stappen we in het vliegtuig voor een tour over de Nazca lijnen. In een tocht van circa 30 minuten, waarbij we regelmatig op 90 graden in de lucht hangen om te genieten we van het uitzicht over de diverse figuren. Misselijk stapt Mirjam het vliegtuigje uit, gelukkig net niet het plastic zakje nodig gehad.

Zo, dat was weer een heel verhaal!

Wij zijn helaas al weer over de helft van onze reis, maar met nog 5 weken te gaan blijven we genieten van al het moois hier.

Liefs M&M